وقتی رژیم سلطنتی دوباره قدرت را به دست گرفت، نوشتاری طبقاتی را به کار برد که مفهوم سرکوب به کمک آن بی درنگ به صورت محکومیتی ناشی از طبیعت طبقات ارزیابی می شود: کارگران حق طلب همیشه «اخلالگر»، اعتصاب شکنان «کارگران آرام»، و چاکرصفتی قضات «هوشیاری پدرانه ی مقامات» نام می گیرد.
ادبیات مثل فسفر است چرا که در لحظه ی مرگ و نابودی، با بیشترین درخشش خود نور می افشاند.
هنر، چیزی نیست جز کمال در تقلید واقعیت.