چه کسی میداند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی؟
چه کسی میداند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشا….تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ،
رسیده ام به خدایـی کــه اقتباسی نیست
شریعتی که در آن حکم ها قیاسی نیست
و عشق، تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگیها برد،
مرا رساند به امکان یک پرنده شدن.
زندگی هر چه را می خواستم به من داد
و بعد به من فهماند
که آن چیز اهمیتی نداشت
نشانه دانش آموختگی ذهن آن است که فکری را در خود بپروراند بی آنکه آن را بپذیرد.
تعالی، هدیه نیست، بلکه مهارتی است که نیاز به تمرین دارد. ما با «تعالی» به درستی عمل نمی رسیم؛ بلکه با «درستی» عمل به تعالی می رسیم.
به کودک یاد ندهید که با زور و سختی بیاموزد. در عوض، آن ها را از طریق آنچه برای ذهن شان سرگرم کننده است هدایت کنید، تا بتوانید با دقت بیشتری نبوغ او را کشف کنید
عشق در وجود هر انسانی متولد می شود. او نیمه های دیگر ذات مان را فرا می خواند؛ سعی می کند از دو نفر، یک نفر بسازد و زخم های ذات انسان را بهبود بخشد.
جامعه زمانی حكمت و سعادت می یابد
كه مطالعه كار روزانه اش باشد
برچسبها:آگاهی, انتخاب آگاهانه, تلاش, خود شناسی, خودآگاهی, رشد, رشد فردی, مسئولیت پذیری
خرد واقعی زمانی به سراغ هر یک از ما می آید
که متوجه می شویم چقدر در مورد
زندگی، خود و دنیای اطرافمان اطلاعات کمی داریم
چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی
چه کسی می داند که تو درحسرت یک روزنه در فردایی
پیله ات را بگشا
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی
مرا اگر هزار برنجانند، هیچ، جز قوی تر نشوم
چشم دل باز کن که جان بینی
آنچه نادیدنی است آن بینی